Mijamy się na ścieżkach Pragi podróżując przez weekend w Uberach, spotykając się w przypadkowych klubach. Zamykamy się w obskórnych kiblach wciągając kreski koki.

"Tak, daj jeszcze jedną tabletkę, tak dobrze mi się tańczy",
"Tak, kup mi kolejnego szota".

Jesteśmy kolorowi, rozbiegani, roztańczeni, rozedrgani. Ruszamy powolnie głową w takt elektroniki, muzyka nas przeszywa, przeżywa-my ją wewnątrz. Elektonika i chemia mieszają się ze sobą w czystą ekstazę.

Zamykam oczy. Powiedz, ze mnie kochasz. Uśmiecham się. Weź mnie do domu. Zaopiekuj się.
W światłach stroboskopów bierzesz mnie za rękę. Wsiadamy do Ubera. Jedziemy nie wiem dokąd. Jest mi błogo i jest mi nieważne dokąd. Mmmm...

Więcej emocji, więcej silnych bodźców, więcej wszystkiego. Przeżyć wszystko całą sobą. Muzykę, świat, tę noc...

Idąc zaśnieżoną ścieżką Pragi miałam poczucie, że wszystko po prostu wróciło do normy. Wszystko jest NORMALNE. Ktoś zdjął ze mnie wielki ciężar; niewidomy głaz z ramion. Odetchnęłam teraz z ulgą i stwierdziłam, że jest fajnie.

On jednak nie pocałował mnie o północy...