Pick up the phone.

You know this place
You know this gloom
We've been here before
When life is a loop
You're in a room without a door

Pick up the phone and answer me at last.
Today, I will step out of your past.

Trouble that we've come to know will stay with us.
With every step it slowly grows.
Rub off the rest.

Mój największy strach.

http://pokolenieikea.com/2015/03/30/moj-najwiekszy-strach/

SSCD

Me: This feeling when your mom has more guys who like her than you do hahaha

SS: I just asked her to be my friend
 

Me: ....

If she had a coin every time some of my male friends try to get to her, 

she would afford a swimming pool in a living room

SS: Swimming pool in a living room is not very practical

Me: So what is then?

SS: a couch or maybe a chair

Me: hahahhahaha

table would be good as well

SS: yea, you're right

maybe a rug?

Me: swimming pool, what was I thinking?

 a rug would be nice as well... And a window

i like windows in living rooms

SS: and an armadillo to use as a foot stool

Me: 
hahhahahahahhaahahahaha

The happy goes lucky.

Jaki fajny tydzien jejku jejku!

Dawno tak fajnie nie miałam w głowie, w życiu, wszędzie!

Zaczęło się od Budapesztu. Coś pięknego! Wróciłam totalnie zakochana w Budapeszcie!

Potem zaprzyjaźniłam się ze znajomymi Daniela, którzy przyjechali do Pragi pozwiedzać. Dowiedziałam się, że Daniel znów przyjeżdża do mnie w maju. Ale najpierw obydwoje pojedziemy do Wrocławia.

Przedwczoraj świetnie spędziłam czas z Jakiem śpiewając w jednej z praskich mordowni piosenki o seksualnym podtekście. Powiedział, że opiekuje się kotem swojego kolegi w kolegi domu, powinnam kiedyś tam wpaść bo miejsce jest wspaniałe. Umm, aha. 

Następnie dzisiaj dzień w pracy rozpoczęłam rozmową o awansie, a całe rano, caluteńkie rano rozmawiam z Seanem i uśmiecham się sama do siebie. Akompaniuje nam Modest Mouse i "Doin' the cockroach". Lubię ten dzień, lubię co się dzieje wokół. Tak nagle.

Dni są piękne, świat jest cudowny!

Yesterday, I witnessed a crime

Oh yeah? What kind of crime?

They took a lobster out of aquarium and put it on the pan!

I already had an eye contact with it

and they just took it like this!

And fried it!

that's not a crime

that is a criiiime!

They killed the innocent lobster

that lobster had it coming! You and I both know it!

HE HAD WIFE!

And maybe some little lobsters on the way

well he was probably abusive to his wife and kids.

Jak go nie kochać? hahah!

yellow cabs.

To fajne uczucie. Wracasz autobusem do domu. Spotykasz starego znajomego. Rozmawiacie o Seanie. On zaprasza cię do siebie na wino i rozmowy późnonocne. Rozmawiacie o Seanie. Po czym na jego kanapie zasypiasz błogo w akompaniamencie Smashing Pumpkins. Mam tu znajomych. Mam tu przyjaciół. Spotykamy się w autobusach, na ulicach, w skrzyżowaniach.

Rozmawiamy o Seanie.

You should go to Budapest.

Sytuacja się unormowała. Babcia jednak wciąż nie może mówić. Wyjeżdżam do Budapesztu jutro. Ale wrócę do niej za jakis czas i napiszemy tę książkę.

Do zobaczenia.

Ciałem jestem w Polsce, sercem w Nowym Jorku, umysłem w Budapeszcie, pamięcią przy Pradze.

Jak żyć?

Nie napisałam tej książki tak jak zamierzałam. A Sean mówił, żebym zabrała się za to jeszcze dzisiaj/teraz. Oczywiście, według mnie na wszystko jest czas. Bo babcia - informator - będzie żyła wiecznie. Jeszcze sobie pożyje przecież. Oczywiście, byłam znów głupia. Teraz, kiedy ona jest tak daleko i balansuje na krawędzi być lub nie, ja pluję sobie w brodę po raz setny w tym życiu, że nie posłuchałam, że nie spakowałam walizek, że nie napisałam tej powieści. O dziadku. Bo jest o kim opowiadać.

Obiecuję. Jeżeli się obudzisz, jeżeli kiedykolwiek jeszcze otworzysz oczy, ja pojadę, przyjadę i napiszę najlepszą powieść biograficzną stulecia. Powieść o powieściopisarzu. Tylko otwórz oczy. No? Zawalczysz? Walcz, proszę. Nie stać nas na kolejną stratę. Błagam, nie rób tego teraz, jeszcze tyle przed nami.

Jeżeli moje słowa są coś warte, to obiecuję. Tylko obudź się, noooo. Proszę... Jestem mistrzem kamuflażu jeżeli chodzi o moje uczucia, przeważnie. Są jednak takie dni i takie sytuacje, w których po prostu nie umiem udawać uśmiechu. To jest taki dzień. I nie mam zamiaru tu nikogo czarować, ani brać na litość. Nie o to tu chodzi. Chcę jedynie wykrzyczeć swój środek, wypisać to, co boli. Zapomnieć, pamiętając o tym. Babcia, walcz! Mamy przed sobą powieść do napisania! Tak, to jest ten czas! Przyjdę do Ciebie, usiądziemy przy pomidorówce, zaśmiejemy się i zaczniemy wspominać. Ja to zapiszę wszystko, spiszę jak Biblię. Obiecuję. Tylko zostań przy mnie.

Poza tym, to nie jest dobry czas na umieranie. Serio, babcia. No weź nie rób jaj.

BDPSZT

----------> Budapeszt w końcu. Mówiłam, że rewolucja się stanie!!

AL(L).

Był kiedyś ktoś. Znacznie starszy ode mnie. Ale lubiliśmy się. Zawsze. Czystą, cholerną przyjaźnią. Bo wiedzieliśmy, że mamy ten sam problem. Rozpoznaliśmy się po prostu. I teraz kiedy jest źle, jest naprawdę źle, ja go naprawdę rozumiem. Zawsze się rozumieliśmy na przestrzeni mikrokosmicznej. Teraz też się rozumiemy. A pisz! Pisz, bo ja to rozumiem. Rozumiem to wszystko. Nie umiem nie rozumieć. Mimo, że inni nie rozumieją. To jest problem ludzi inteligentnych na tyle, by nie pojmować innych, ale nieinteligentnych na tyle, by nie pojąć samego siebie... Pisz zatem, ja zrozumiem, ja odpowiem. Tęskniłam za Tobą, tęsknię i teraz. Nawet jeśli masz problemy - ja tęsknię.

Jak jesteś mi cholernie bliski - tylko Ty rozumiesz.

Przygotowuję się do rewolucji w życiu. Czekam. Muszę nabyć odwagi. A wszyscy wiemy, że z czasem jej nabieram, kiedy już totalnie mam dość. Balansuję na krawędzi bytu i niebytu i czekam tylko, żeby znowu rzucić się w przepaść. W wir. To przyjdzie. To się stanie. Pozostawię za sobą wiele trupów, pójdę dalej. Przejdę niczym perfekcyjny seryjny zabójca. Zabijając siebie tutaj, przemierzając do czegoś zupełnie innego. Zostawię głowy na ścieżkach, ludzi na skrzyżowaniach.

Chcę, żeby zmiany szły ze mną. Ty nie.

Trouble Over Tokyo

...But every time that I wake
it's like I only wake into a dream
and everything that I break reforms itself
it reforms itself, it reforms itself
and everything that I lose gets found again
and dusts itself off clean
and every time that I choose I forget again
I forget again, I forget again

have I been lying all this time to keep myself stuck?
I've been nowhere, I've done nothing
I've been talking to myself for so long

and is my music only a way for me to ignore?
that my freedom
is my wisdom
is my movement
is my kingdom
and my kingdom
is dependant
on a treason
so resplendant
that it lights up
every corner
every liar
every mourner
every cancer
every injured
every killer
every hindered
every believer
every denier
every consumer
every buyer.

Christopher (Toph) Taylor