Znów się źle czuję, strasznie boli mnie świat.
Ciągle pada, a ja znowu płaczę.

Moje  życie się rozmywa jak łzy na deszczu.

Traktuję swoje ciało jak brudnopis na blizny.

"Życie ma się tylko jedno" - a co jeśli to życie nie jest dobre? Co jeśli to życie przymiera?

Ciało jest tylko ciałem, kupą mięsa na to całe cierpienie, które musisz gdzieś umieścić w kupie.

Zupełnie nieświadomie złamałem jej serce, przedzieliłem w pół. Zostawiłem na pożarcie lwom i demonom. Odszedłem, zostawiając po sobie tylko swój zapach na poduszce.

Trochę mi jej żal, takiej łkającej - gryzie mnie na chwilę sumienie, kłuje w tył głowy.

Będzie ok. Trzeba tylko dać jej czas.

Znowu, dokładnie po roku - leżę na tym samym łóżku, palę stos fajek, z tym samym gównem w głowie. Niech ktoś mnie uratuje od samej siebie. Zmagam się z dniem. Nie umiem się na nic zdecydować. Chcę uciec. Chcę nic nie robić. To życie nie jest łatwe. Chcę wyjechać. Chcę tu zostać w tym łóżku już na zawsze. Jestem za smutna na ten cały pieprzony świat.

Potrzebuję zmiany, ale wiem, że to ja się muszę zmienić. Nie świat.

W szufladach.

Kiedyś powiedziałaś mi, że masz wszystkiego dość.

Dość  poniedziałków.
Dość tych samych twarzy w metrze.
Dość pracy.
Dość pogody.
Dość otoczenia.
Dość przytłłoczenia.
Dość bólu.
Dość łez.
Dość nałogów.
Dość tych samych piosenek.

Kiedyś zapytałaś mnie dlaczego ludzie pchają się do sławy nie mając tak naprawdę nic ciekawego do powiedzenia, a ludzie z prawdziwym talentem ukrywają się w szufladach, ograniczani przez swoje niepewności.

Nie wiem.

Wiem jednynie, że z poniedziałków mogę zrobić ci piątki.
Mogę podróżować z tobą w metrze.
Mogę podróżować z tobą i możemy zarabiać śpiewając na ulicach.
Rozpromienię ci dni.
Będę twoim otoczeniem.
Odgruzuję cię.
Uśmierzę ból.
Otrę łzy.
Nauczę cię nowych nałogów.
Zaśpiewam ci piosenkę.

Całym moim talentem, który skrywam w szufladach.