Patrzysz przez okno. I co widzisz?

 Spójrz wokół siebie.

Tak po prostu się rozejrzyjcie.

Tak, po prostu - po ludzku.

Czy ktoś nie woła o pomoc?

Czy ktoś nie pragnie przyjaźni bardziej niż ktokolwiek inny?

Osoba z zaburzeniami nie powie wam, że potrzebuje spaceru, bliskości.

Osoba z zaburzeniami myśli, że wszystkim przeszkadza, więc o ten spacer nie poprosi

I to jest ten paradoks.

Pamiętam. Było lato 2015, a ja siedziałam na parapecie, odrywałam farbę z framugi okna i w słuchiwałam się w głośny telewizor sąsiadów. Czułam się w tamtym momencie taka szczęśliwa. Wtedy nie tęskniłam za nikim, wtedy nie myślałam o nikim. 

Bo moje życie składa się z tęsknoty za kimś i myślenia o kimś. NIGDY O SOBIE. Wtedy myślałam o sobie i o tym jak mi dobrze. Te chwile zdarzają się raz na milion lat. Ale pielęgnuję je w sobie. By pamiętać - że się da. Że jeszcze mam siebie. Że potrafię się cieszyć z małych ulotnych chwil. Ale to się zdarza coraz rzadziej. Często potrzebuję silniejszych bodźców, nigdy nie jestem nasycona. 

Okres pandemii pomógł mi spojrzeć w siebie. Nauczyć się cieszyć z tego co mam. Ale wciąż czasem ubolewam, że nie mam z kim wyjść na spacer. I czasem czuję się nikim. 

Najlepsze, że wiem skąd to wynika. A nie wiem, jak to uleczyć.