Nie odzywałam się tyle czasu, bowiem złamałam rękę [sic!]
Tęskniłam za pisaniem, jednak okazało sie to zbyt bolesne. Ciągle jest. Ale nie niemożliwe...

Taki okres jest czasem próby. Próby siebie i... próby przyjaciół. W okresie tym dowiedziałam się kto tak naprawdę jest moim przyjacielem i kto faktycznie mi pomógł. Rezultaty mnie baaardzo zdziwiły. Postanowiłam trzymać się tylko tych ludzi, a resztę odstawić jak niesmacznego papierosa (z takim samym wyrazem twarzy).

Cóż rzec.

Life ain't easy. Ale dzięki takim sytuacjom jak ta, ciagle się uczymy i wyciągamy nowe wnioski. Jest mi przykro, że zawiodłam się na kilku osobach, ale jednocześnie jestem mile zaskoczona postawą innych.

Nic no, wracam. Piszę dalej. Piszę elektronicznie, a już (mam nadzieję) za miesiąc, wrócę do pisania ręcznego. Trzymajcie kciuki.

Wszystkie łzy wylałam, teraz pozostaje wysiąkać nos i iść dalej przed siebie, szybciej i mocniej niż kiedykolwiek - tylko oby to nie skończyło się kolejnym zlamaniem...