Tak, tak w tym lustrze to niestety ja.

Każdy kiedyś umierał od środka. Gniły mu żyły, mózg nie istaniał, sumienie nabrało innego znaczenia. Każdemu udało się pokonać małe śmierci. Każdy z nas kiedyś był tą kartką wyrwaną z kalendarza...
Po co się truć padliną dni? Po co mówić sobie "jestem" jak tak naprawdę sie kiedyś było? Teraz to już jest bez znaczenia. Zwalczasz dni jak schody w przyciemnej klatce.
Właśnie, masz rację - obudzić się choć raz bez tego poczucia winy, że można było przeżyć ten wieczór inaczej, że można było zmienić tą beznadzieję. Zmienić w co?

xxx

Zapełnia mi się mózg. Głowa ciężka od wszechwiedzy.

xxx

Jutro Tatuś idzie do szpitala. Ja pamiętam. Ja nie mam czasu, a pamiętam. Ja się dam za Ciebie pokroić, tylko nie rób mi tego teraz. Jutro mam egzamin, wiesz? A zamiast na egzaminie będę z Tobą i trzymać Cię za rękę. Bo nie możesz mi tego zrobić, nie teraz, nie tutaj, nie przy ludziach!!

xxx

Dni bez snu. Noce bez myśli. Ile jeszzcze można tak przeżyć życie? Z wiecznym aluminium przy ustach, z szumem godzin, z nienarodzonym talentem.
Węgiel w płucach. Unicestwianie się co dnia. Tylko po to, by odrodzić się kolejnego świtania i zapytać się siebie o godzinę.

xxx

Czekanie. Najstraszniejsza forma rozrywki. Czekanie na bliżej nieokreślony mniejszy chaos, na poukładane ksiązki na półkach, na kolejny sen...
Dziś świat stał się obły i tłusty. Dziś już mu nie wierzę. Dziś pokonam świat...

xxx

I am mine. Masz rację. Niczyj inny, tylko swój. Dlaczego zatem tak bardzo jesteśmy zależni od innych? Po co? Po nic?
To ciekawe, ale codziennie w nas umiera świat. Rozkłada się, a my naiwnie co świtania wierzymy, że da się to jeszcze naprawić. Muszę Cię zmartwić. Niestety...

xxx

Mamy w sobie tą nadzieję jeszcze. Tylko jak długo?