Poznałam kiedyś kogoś, kto pisał wspaniałe opowiadania. Siadał z papierosem i buteką wina i pisał od ręki. Poznałam kogoś, a on zmienił mi życie. Pił wódkę na potęgę, sikał przez balkon, miał włosy w artystycznym nieładzie i golił pachy. Siadałam często i patrzyłam jak pisze. Papieros, łyk wina, papieros. Stuk stuk stuk po klawiaturze. Olśniona, w letniej sukience podpierałam głowę ręką w zachwycie. Był wszystkim tym, co nazywamy "artystą" - nieposkładany w swej manierze, roztrzepany, z wiatrem i deszczem na ty. Bywały dni, kiedy mówił: "ty się, wariatko, do niczego tu nie nadajesz, idź już stąd" - siedziałam nadal. Żył w szale. W zapale. W nocy. Zasiadał codziennie. W tym swoim szale, był na tyle poskładany, by usiąść codziennie i pisać po nocy. Nie, nie powiem kto to był. Wiem tylko, że zmienił mi życie. Zapragnęłam być taka, jak on.

Nic się nie liczy. Tylko papieros, łyk wina, papieros.